اردوکشى بى صدا و مشروط مشارکت به ستاد مير حسين!
عضو مرکزیت حزب مشارکت، ریاست یکی از مهم ترین  بخش های ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی را به دست گرفت. نجفقلی حبیبی (عضو موسس مشارکت و عضو دفتر سیاسی این حزب) براساس این انتصاب رئیس ستاد موسوی در تهران شده و این در حالی است که برخی فعالان مشارکت و سازمان مجاهدین (انقلاب) نظیر عبدالله ناصری نیز  با ستاد انتخاباتی موسوی همکاری می کنند.
عناصر افراطی ضمن حضور موثر در ستاد موسوی، کار روانی موازی ای را سامان داده اند که براساس آن موسوی متهم به ابهام گویی شده و تشویق  به رادیکالیسم در پوشش اصلاح طلبی می شود. در این زمینه عبدالله  ناصری   عضو سازمان مجاهدین درباره اینکه آیا باید موسوی را اصلاح طلب نامید یا اصولگرا دانست؟ گفت: جریان اصلاحات و  گفتمان اصلاح طلبی به معنای جامع آن همان چارچوب هایی  است که آقای خاتمی تبیین کرده است و به خاطر وسعت تفکر اصلاح طلبی و گستردگی جبهه اش شخص میرحسین موسوی نیز درون آن قرار می گیرد.
ناصری در عین حال با بیان اینکه موسوی باید درخصوص برخی مفاهیم گنجانده شده در ادبیات اصلاح طلبی مانند آزادی بیان و همین طور بحث اقوام و مذاهب شفاف تر سخن بگوید، گفت: «میرحسین موسوی اگر در تبیین برخی مفاهیم اصلاح طلبی صریح تر سخن بگوید برخی ابهامات موجود مرتفع خواهد شد.»
از سوی دیگر شهاب طباطبائی رئیس شاخه جوانان حزب مشارکت که ریاست ستاد جوانان حامی خاتمی را نیز برعهده داشت، دیدار اخیر این ستاد با موسوی را خوب و مفید خواند و گفت: در این دیدار برخی ابهامات و مطالبات و خواسته ها را به مهندس موسوی انتقال دادیم.
یاری نیوز نیز با اشاره به دیدار مذکور نوشت: اعضای ستاد جوانان حامی خاتمی جلسه با موسوی  را امیدوارکننده عنوان کرده و خاطر نشان نمودند که در برخی حوزه ها همچنان ابهاماتی وجود دارد که امیدواری زیادی وجود دارد به زودی برطرف شود.
در این میان نکته جالب این است که سایت «نسیم» (نسل سومی های یاریگر میرحسین موسوی) طی مقاله ای به انتقاد از ادبیات موسوی پرداخته  و می نویسد: کمی هم امروزی باشید!
نویسنده «نسیم»  می افزاید: هرچه در سخنرانی های ایشان بعد از کاندیداتوری گشتم، پربود از واژه مستضعفان و اگر مجبور به تشویق سرمایه گذاری خصوصی هم شده اند نه با عنوان سرمایه و سرمایه داری که با عنوان تجارت و بازرگانی آزاد از آن یاد کرده اند. ادبیات آقای موسوی  مرا یاد رفقای دهه شصتشان می اندازد که اتفاقاً به شدت با توسعه بیگانه اند و دنبال نمونه ای اسلامی هستند که سرمایه داری در آن منفور است. آیا با ادبیاتی که هنوز در آن کاخ و کوخ  وجود دارد و سرمایه در  آن مذموم است می توان امیدی به توسعه داشت. آقای موسوی باور کنند که اکنون سال 88 است. در همین  زمان اندک از برخی صنعتگران و کارآفرینان شنیده ام که با ادبیات ایشان مشکل دارند.